Yanılgı

Yetişmez gülüşlerin sarılışı ne de anlayışın adımlardan bir çizgi olduğu yaşamın yetişmez anlatmaya sesinin kırılışını gözlerinin parçalanışını alışmadıkları bir soğuktan. Gün bir ağartıyla karşılar pencerenden seyreder gövdeni alaycı serinliğiyle der: "Her şey yeniden başlayacak, yeniden sen dokunuşlarını getir doğmamış aşkların ben yayayım çıplaklığımda Geçmiş Zaman'ı." Ve gürültüsü sarar çevreni seslerin, gölgelerin alırlar seni uzayan bir yorgunluğa bırakırlar büyüyen ayçasına gecelerin. Sanırsın kimse görmedi ayla başbaşa kalırken bilmediler ince bir camdan yapıldığını gülüşlerin çünkü kimseler geçemedi dişlerinden öteye dediler: "Bu gökyüzü bize yeter! Ama ben, kargınmış çocuğu düşlerin sanrıların geometri bozguncusu, büyücüsü kokuların dinlerim taşların altında yatan yüreğimle gövdenin kıvrımlarını, titreşen sokakları giyerim lacivert geceden gömleğimi derim: "Ey kent, gel dans edelim seninle!" paylaşırım seni akışan bir çığıltıda sanırsın kimse görmedi gözyaşın bıçaklanırken paylaşırım, en güzel sesleri vermek için sana. Ben bir yaban atıyım Serseri rüzgârlardan doğma Ömrüm benim, şu rodeoda. Sarhoş bir denizanasıyım Geçiyorum Budanmış budunlar arasından Ömrüm benim Uyur gibi yapan çocuğun Bütün duydukları. Bir elim orgda Bir elimde orak Geçiyorum dünyadan Turnede bir oyuncuyum Uyandığı şehri tanımayan Yaşım yok Adım hiç Erdal olmadı benim Kötü tarif edilmiş Bir adres gibi Dolaşıyorum gövdemi Geçiyorum yıllardan Unutmaktan yorgun Beynim bir sonbahar sarayı Kızgın kelimelerden bir kovan Yunuslar gibi sıçrıyor Aklımda dizeler