Sırtlanmış Yüreğim

Yüreğimin koridorlarında çocuklar turluyor Masumluğun tek türünde; tek türlü masum Az zaman olmuyor oyun(cak) sesleriyle uyandığım Ve çok zaman gittiğim gelemediğim çocukluk anılarım Çocukların oyununa bayılıyorum öyle masum Yüreğimin koridorlarında saklambaç oynanıyor Saklanan belli değil arayanlar kimin nafile arayışında Bulamam korkusu kokuyor akşam beş çayından evvel annemin Sarıyor sarma sarma benliğim kendine Yoklama mı aklama mı belli olmayan oyunu Yüreğimin koridorlarında kapılar yoklanıyor Yoklanırken sıkıca kollanıyor Her kapı eski bir hava ile açılıyor Fakat ne çare; İçinde sen olmadıktan sonra... Yüreğimin kıyılarında çocuklar oturuyor Çocukça dalıyor gözleri derinden derine Suskun... Oltalar elimizde biz gideriz kendimize... şarkısı söyleniyor Düşünceli... Çok şey kalıyor bana çok şey Ama ne çare; İçinde sen olmadıktan sonra... Yüreğimin üstünde ağır bir gençlik Çalkalanıyor hiç dinmiyor Asi... Yakamozlar sırtlıyor ağırlığını hasretin Deli... Yağmur güneşe aldanıyor, güneş buluta Şaşkın... Ben yüreğimi sırtlıyorum Gel gör ki çaresiz; olmadıktan sonra...