Ey yarim, ey sevdalım, ey sevdiğim,

/kanadım kanadına değiyor hadi! göğün kapısını açalım sessizce desem de !.../ coşkunun iliklerimdeki saltanatı kıyameti sırtlanmış vedalarda yıkar yüreğimin kalelerini enkazımın tozu dumana katan şahlanışında kutsadım hüznü sessizce ellerimle kanattığım yıldızların ışığına dokunurken yanar duvarlarımdaki sükûtun perçemi âh… masallarım sana küstüğüm yerde başlar çocuk yanımın kaldırımları arşınlayan ağıdı sabrım gömüldükçe yüreğimin toprağı kıraç yazgısına nefesimin yolunu keser gönüllü yangınım ey şafağına meylettiğim! sana yazılırken mi mühürlendi alnıma hüznün seyr-ü seferi büyütürken seni içimde can kesiği feveranların kozasında küller sararım kambur hayallerime ipi kopmuş uçurtmalar rüzgârın seyrine bırakır yalnızlığın işgalindeki yüreğimi ve basar zifiri sessizlik kıyılarımın köhne kalabalığını hayal kırıklığı göverir yüreğimin kuytu köşelerinde yaşamın gerdanına dizdiğim huzur buğulu gözlerimin ferini azad eder sonrası gel gitlere sığmayan hüzün kısrağının yelesinde ince sızılar işlenişi ve ayrılığın kanıma dokunan sancısına süzülür göğümün kanadı kırık kuşları ey kıblesine sûru üfleten duam! gölgemden kaçarken güneşine düştüm şimdi cayır cayır susuyor gülüşlerim /sayıklanan terennümlerde antik bir şehirdir gölgelerdeki d/okunaklı inleyişler /