Zavallı Yaprak

Kurumuş dallarının öz suyu çekilmiş Beti benzi atmış sanki bir zamanlar yeşil değilmiş Beli bükülmüş iki büklüm olmuş zavallı yaprak Dün koca bir taşın yanında gördüm onu ağlayarak Nasıl da ağlıyordu haline garibim için için Dayanamadım ben de sicim sicim gözyaşı döktüm onun için Bir zamanlar yemyeşildi hayat verirdi bizlere Şimdi ise sararmış solmuş dökülmüş yere Niçin ağlıyorsun dedim neden gözlerin böyle Ben ağlamayayım da kim ağlasın Allah aşkına söyle Bir zamanlar benim de annem babam vardı Canımdan çok sevdiğim kardeşlerim vardı Gündüzleri şarkılar söylerdik birbirimize Akşamları uyurken ninniler söylerdi annem bize Semadaki yıldızlar gıptayla bakardı bizim ailemize Dolunay gül gibi açılır tebessüm ederdi hepimize Birbirinden güzel kuşlar gelirdi yanımıza Sohbet derdik saatlerce cıvıl cıvıl öten kuşlarla Şimdi ise tek başıma kaldım yalnızım kimsem yok Kolum kanadım kırık bu durum üzüyor beni hem de çok Üzülmene hiç gerek yok kavuşacaksın bir gün sevdiklerinle Şunun şurasında ne kaldı sevdiklerine kavuşacağın güne Sonbahar mevsimi ayrılık mevsimidir bilmiyor musun İlkbahar mevsimi gelince bak gör ailene hemen kavuşursun Sen de şu an hasta gibisin sapsarı olmuş benzin Bahar gelince yüzüne can gelir hastalığın geçer iyileşirsin Kupkuru beli bükülmüş yaprağa can geldi sanki Mutluluktan uçuyordu dört dönüyordu gözleri Ağlaması kesilmiş sevinçten duramıyordu yerinde Hâlâ inanamıyordu iyileşip sevdiklerine kavuşacağı haberine Garip yaprağı bu halde görmek beni çok mutlu etti Sararmış benziyle ve yüzündeki gülücüklerle bana şöyle söyledi "Bugün benim için sayende yepyeni bir hayat başladı" O an yüzündeki tebessüm görülmeye değerdi Onu gördüğüm koca taşın dibinden çok teşekkür etti Ağır adımlarla ilerlemeye başladı garip kimsesiz yaprak Kısa bir süre sonra bir yerlerde sevdiklerine kavuşacağını umarak Hoşça kal dercesine bakakaldım ardından iki büklüm yaprağın Yolun açık olsun zavallı yaprak bir gün muhakkak sevdiklerine kavuşacaksın.