Dünü Özledim

Çok özledim çocukluğu Her şeye tozpembe bakan O gözleri özledim. Hiçbir şeyin farkında olmayışın verdiği huzuru özledim. Söylenen: Zararsız ,masum yalanları,dürüstçe söylenen Gerçekleri özledim. Çıkarcı olmayan,gerçek sevgi dolu kocaman yürekleri Anlamlı,içten ve sevecen bakışları,sahte olmayan Gerçek gülücükleri; ağlamayı özledim... Ormanların,kırların,yaprakların yeşilini, Gökyüzünün,denizlerin mavisini, Karların,bulutların beyazını, Tertemiz siyahı... Renklerin gerçek rengini özledim. Özledim sessizliğin sesini... Baktıkça gökyüzüne:Kaybolan binlerce yıldızı özledim. Şimdi masal olan, masallarda kalan O ölümsüz aşkları, uğrunda ölmeye değer sevdalıları özledim. İnsana, insanca davranan insanları.. Büyük olan büyük ,küçüklüğünü bilen küçükleri.. Özlenmeye değer insanları özledim. Menfaat değil yardım yolunda, Yanlışın değil doğrunun ardında koşanları İyilik için yarışanları özledim. Eğer güzellikler hep hatıra olmuşsa Eğer hep karanlığa dönüyorsa dünya Eğer umutsuzluğu vaat ediyorsa yarınlar: Yarın ,bugün olmasın DÜN ü özledim...