Kelebek VI

her sevinç biraz öyledir yine de güçlü elleri olmalı adamın toprağa dokunduğunda sarsılmalı yeryüzü ve güçlü kolları sardığında bir kadını güçlü gözleri olmalı baktı mı delip geçmeli mıhlamalı sevdalara en önemlisi güçlü bir yüreği ya bu beceriksiz ve ifadesiz adam bu kör karanlığa kanat çırpan bu aptal kelebek ... gel yorgun savaşçı bir dost yüreğe yaslan. kavgacı bir fidan kök salıyor toprakta derine giderken her kök sarsılır yer sarsılır gök üşür elleri cebinde insanın ve söyle hangi can gülen bir yüzün ardında saklı hüznü de görebilir pencereme geldiğinden beri sarıldığım bir dalsın yürek yangınlarında elimden tutan bazan küskün bir çiçek "dost bir liman" bazan sevgili kimi zaman ve bazen şiirannem başımı omzuna yasladığım. ben bana ben diye sahip bir canı sevdim hani misafirliğim vardı yüreğine yakın bir yerde nerelerde geziyoruz taze bahar kokusu mu bu duyduğum ne yüreklerin teslim olma anı yakalayamadığım bir ilk öyküsü yeniden yazmalı ürkek ellerimin şiirini gözlerinde tutuklu başlamış ve ezberlenmiş bir yağmur türküsünü anlatmakla bitmeyen sen' i sana karanlık odalarda yalnız değiliz ben sahip çıksam da bu bizim şiirimiz ellerin ellerimde olsun diye hep içimde yaşattım seni derim ki yüreğime yaslan dirensin kalplerimiz bir dalda iki yaprak gibi düşlemek ve bir sarmaşık gibi tutunmak hayata kanatlarını hak etmiş sevi kuşlarımız uçsunlar özgür ve yine güvenle gelsinler gönül kafeslerine adını yüreğimde duy ve huzurla yanımda uyu sarıl bir dala tutunur gibi sarıl bir seviyi içinde hissedip sarıl iki yarım elmanın sevdası sarıl kavuşmalar gördüğüm anlardır ve düşünü kurduğum dünyada seninleyim bir ömür boyu