Utandım Doğadan

Orada; dağın tepesinde, Kimsesiz iki kaya; huzurlu ve mutlu; Gölge etmiş çam ağaçları üstlerine. Dipte bir yerde birleşip anaçlaşmış ve mağrur; Güldür güldür doğuyor sular. Hayretle baktım kayanın kara oyuğuna Duru çıplak su buz gibi ve saf Geliyordu Dünya'ya! Çevreye baktım, kimsecikler yoktu; Ne in, ne de cin! Yalnız... Çam ağaçlarının dallarından süzülen Güneş ışınları vardı onu kutsayan. Avuçlarımı uzattım, doldu taştı; Gönlüm gibi, yüreciğim gibi, sevdalarım gibi! Su doğarken çıplaktı, utandım; Ben de soyundum, attım kendimi suya İçimi gördüm, belki BEN idi gördüğüm: İşte beynim, kalbim ve birer yıldız olan hücrelerim; Cinler, periler yoktu; su çıplak doğuyordu Tantanasız; güneş gibi, insan gibi! Çıplak doğuyordu su Gönlüm gibi, yüreciğim gibi Çiçeklerim, aşklarım gibi, Oğlum gibi!