Kökleri Çalınmış Orman

Çatırdıyor gövdesi bir ulu çınarın Tek tük dalları kırılıyor rüzgarda Köklerini topluyoruz biz hayatın Bizim olmayan köklerini yıllar öncesinden İzin veriyoruz böylece Olması gereken tüm düzen kayıp gidiyor ayaklarımızın altından Düzenbaz oluyor, kökleri sarıp sarmalamış yeni yetme bir ağaç "Orman" diyor; "bizim gibiler sayesinde yükselecek." Gövdesinde çalınmış köklerle o yılların savaşçısı çınarların Görüntüsü oluveriyor birdenbire, Kendini kılıçla ve kalkanla kuşatıyor böylece; Gücüne güç katıyor, inanmıyor kedere; En yüce duygularını görmemezlikten gelerek ormanın. Sesi çıkmıyor bu kalabalık ormanda kimsenin Ne bir kuş ötüyor, ne de bir sincap çıkıyor yuvasından Küçükler hep boynu bükük, sessiz Ayılara terk etmiş meydanı. Ağlıyor sessiz kalabalık Ayaklarının altından kayıp giden bu düzene. Birkaç genç ağaççık da olsa kök salmış bu toprağa Sınıyor bu sessiz günü, öfkeli yüreğini Hep çınarlar geçiyor aklından kökleri çalınmış, zırh yapmak için gövdelere; Bu boşuna savaş niye? Yakmak istiyor bu zırh gövdeleri! Hep bir çelişki? Yüreğindeki yangın yeri kadar büyük içindeki öfke.