Sen İstanbul

sen benim anamsın İstanbul süt veren, bakan, büyütensin yüreğinin baş köşesindedir yerim sen de öylesin bende, bilirsin soğuk kış gecelerinde üşürüm koynunda ısınırım anam İstanbul sen benim babamsın İstanbul hiç incitmedin beni ezelden beri ne de mübarek adamsın ağarıvermiş saçların erkenden dert etme, böyle de güzelsin seni çok severim babam İstanbul sen benim kadınımsın İstanbul bir görüşte aşık olduğum adına şiirler yazdığımsın çocuklarımın anası, can yoldaşım yeminle yola çıktığım hayat arkadaşımsın yoluna baş koyduğum kadınımsın İstanbul sen benim çocuğumsun İstanbul ruhumun besini, aşk meyvemsin seni öperim, koklarım, ölesiye severim oyunlar oynarım senle, koşarım ardınca gün be gün büyürsün görürüm; ama olsun gözümde hala küçük çocuğumsun İstanbul sen benim her şeyimsin İstanbul bilirim; sen bensiz de olursun ama ben sensiz bir hiçim İstanbul