Sevgiye Ölüm Yok 2

bir yaz mevsiminde temmuz başında ankaranın ortasında güven parkta beton bankta kafam, avuçlarımın arasında. için için ağlıyor yüreğim. birzamanlar yüreğim, gözlerime hakim olurdu, bu kez olamadı. boşver, koyver gitsin hüngür hüngür. nasıl olsa, bu şehir sana yabancı, sen bu şehre. önümden, sağımdan,solumdan yüzlercesi geçtiği halde, boyacı çocuktan başkası görmüyor gözyaşlarını. akıt gitsin güven parkın yalnız ve zavallı karabağrına. nedeni belli bu gözyaşlarının. büyük lokma yutta, büyük sözler etme demişler. büyük konuştum, hata ettim kabadayılık ettim hayata karşı. hovardalık edipte harcamadım kendimi ama, hovardaca harcadım hayatımı. ve bu yüzden mutsuz ettim sevdiklerimi. yeryüzünde, börtü böceği seven ben ölümü sever mi? vız geliyor ölüm vız. lakin, bir kez daha boynu bükük bırakamam sevdiklerimi. yeniden diklenmem gerek hayata karşı. ama aslaa büyüklük etmeden. bir çıkışı olmalı bu çıkmaz sokağın. ahh anam ahh. ana gibi yar olmazı sen bu hayatta gerçek ettin bana ama, senide gözüyaşlı boynu bükük bıraktım arkamda. her gecenin bir sabahı varsa, terazinin iki kefesinde ölüm ve siz. ölüm bana vız gelir vız ama, illede siz. siz sevdiklerim siz. öyleyse, yüreğine akıtma salıver gitsin gözyaşlarını için için ağlama. kanatma yüreğini. ankara ankara olalı, ne ilksin nede son. hep kendini suçlama. belki de, doğanın bir dengesidir de buna. bak, kaybetmediğin daha ne güzellikler var. korkma,utanma ağla. görecek günler var daha. gidişin kime yarar. düşmanına ama, düşmanın güçlü ve çok kendinden büyük düşmanın yok. sen deyilmiydin daha dün şöyle diyen sevgiye ölüm yok. öyleyse, diklen yeniden. bak sakarya caddesi sağlı sollu tıklım tıklım. daha dün sen burda sim barda bir bira içip kalkacakken, garson gencin tebessümlü bir merhabasına ver bir bira daha demedin mi? ? çıkar kafanı avuçların arasından. dik kafanla ama onurunla büyük sözler etmeden sana sunulan bu hayata sevdiklerin için senden de merhaba...