Yoksun...!

ben ciğerlerime mayın döşüyorum sana koşarken, sen yoksun önce bir şiir itiyor dilimi geriye, adından öpüyorum ve geçiyor kim inanır buna leyli, kaç adam sevdiğini adından öper, kaç sevgili adını öptürmeyi becerir sana adını hayal denen bir yalan söyleyeyim leyli sen ben, ben sen olayım, gülsuyu yağsın bulutlardan varlığımızı eritelim be leyli, sesin sesime alışkın olsun duydunmu rüyanın karesiydi bu, hayalin ölüsü... çünkü herkesin göğüne gömülen bulutlar yok bende çünkü baktığını çöl gören bir deliyim çünkü aklım yok bende, çünkü kalbin bende yok kalbin bende yok yoksun arıyorum… eriyorum… kendini nereye sakladın be leyli ellerinde beynine hançer saplanmış bir adamın resmi yoksun sağına konduruyorum yokluğunu, soluna eğiyorum yokluğunu, iki ucu kendim olduğum bu savaşta ceset olmaya hazırım bir iyiliğe varmısın,gözlerinin beyazına sarılayım çenemde saçların kırk bin düğüm olsun, bizi yazıyorum, aklını gül yağıyla ateşe vermiş beni ve az kaldın seni yazıyorum ben içinin kılıncındaki kanı seven yani hiç kimse yani bilmiyorum yani aşk nereye kaldırdı beni bulamıyorum ferim kefensiz artık afet halinde tenim tutkal türküler dinliyor kırıklıkları, ucuz bir sesle sonra korkuyorum rüzgardan hiç yerlere pusuyorum burada yokum,orda değil, kendimi yedim ben bitti herkesliğim, bittim ben ölsem hani,hani ölebilsem cesedimden bile anlamazlar dünyayı katlettiğimi ve sen duymadığım cümlelerimin öznesini yüklenen olumsuz sesleniyorum ahrazlarına gelme !!! acının karnındaki sancı sensiz ölesim doğmakta gelme !!! saçlarına sıçrayacak yoksa kalbimin kanseri gidicek kış gözlerinden sel altında kalacak sesin tekmelenecek varlığın çıkacaksın dünyadan...