Annem!..

Annem!.. Seninle tanışmamız, yirmi bir yıl önceydi. Ağlıyormuşuz ikimiz de; öyle değil mi? O ânı kutluyor işte, tüm ailemiz Ve biliyorum ki; sevinçten ağlıyoruz hepimiz. Annem!.. İlk hastalandığımda, neler hissettin? Biraz konuşabilseydim, şunları derdim: " Merak etme anneciğim, kötü bir şey olmayacak bana, Gözlerinin içine baktığımda, hiç umutsuzluğa kapılmadım ki; Öleyim. " Sonra, biraz büyüdüm ben. Sana ilk anne deyişim, seni ne kadar sevindirdi; değil mi? Tahmin edebiliyorum ki; ömrünün en güzel ânı idi. Tuttuğunda ellerimden; ayaklandım, yüzüne bakarken Ve ilk adımlar, sonrası... Annem!.. Bizim memleket kışın çok soğuk olurdu, bilirsin. Ben küçükken, yakardın sobayı; Beni ısıtabilmek için. Sererdin yatağı ve girerdim içine; yatak sıcacık! Annem!.. Şimdi büyüdüm ben; fakat, Biliyorum ki; hala senin gözünde küçücük bir bebeğim Ve şunu unutma ki; Aklım başımda olduğu sürece, seni hiç üzmeyeceğim. 09.05.2009 ERZURUM