Bu Adam

Bu adam senin baban dedikleri zaman Yandı yüreğim yine, yine yıkıldım canan Ben babamı bildim ama bilinmedim Sevdim ama sevilmedim Yandı yüreğim yine, yine yıkıldım canan Oysa boşuna akıp geçmiş bunca zaman…. Gözlerine bakardım hep, gözlerimi kırpmadan Sevgisini yüreğime sığdırmaya çalışmakla geçti zaman Her kızışında suçu kendimde bulurdum, kahrolurdum Nerde hata yaptığımı aramakla geçti ömrüm Çocuk aklımla neden sevilmediğimi anlamaya çalışırdım Gizlice yorganın altında ağlardım, Göz yaşlarımdan utanırdım nedense Ama sevmekten hiç usanmadım Bir şey istese de yapsam diye beklerdim tetikte Ama her yaklaşmaya çalıştığımda Uzaklaşıyordu benden her defasında Mesafeleri kapatmaya çalışmakla geçti ömrüm Köhne bir gemi gibi duygularımda battım Göz yaşlarımda çürüdüm Bu adam senin baban dediklerinde Yandı yüreğim yine, yine yıkıldım canan Ha sokakta ki tanımadığım adam Ha zavallı babam Ne farkı vardı ki başkalarından…. Ben babamı taştan, topraktan bilirdim Çamurdan yapardım bazen Bir kalp takardım ki görsen, kocaman Beni sevsin benle mutlu olsun diye, babam Olmadı be canan olmadı Yine sonum hüsran Hep benden alıp götürdü zaman Benimkisi boşa kürek çekmek…. Boşuna üzülmekmiş inan Şimdi; Viran olan duygularım Yıkık dökük bir beden Kum tanelerine dönüşmüş Bir yürekten oluşmaktayım Ben buyum işte canan Hiç sevilmeyen ve sevilemeyeceğini anlayan Bir garip adamım ben………..