Böyle Bilesin Beni

Bir dağ gibi görerek yaslandığın Söğüt gölgesi diye yanında yattığın Arada bir alıcı gözle baktığın Erimekte artık, şubatın güneşinde Tükenmekte günden güne Her gün ölüme bir adım daha ilerlemekte O güçlü, yıkılmaz sandığın Eski bir volkandı, tanıdığın Şimdi takatsiz artık Yaprak gibi sallanmakta dalında Gözükür oldu artık yazılan alnına Zamanı geriye almış birisi iplik gibi sarmakta Kumsaati canım artık dolmakta Kapandıkça gözlerim sürekli aynı film oynamakta Sen güçlü gördüğün, ağlamaz sandığın Aslında hep güçsüzdü Sadece sevdiklerini üzmemek için Eğilmedi hep dimdik durdu Ağlamadı, göz yaşları sadece içine aktı Sevdiklerinin mutluluğu için Kendini kibritin alevinde yaktı Her olur olmazı kafasına taktı Bakılmayacak yüzlere baktı, Kırmamak için kırıldı Kum tanesine döndü yüreği Kendini asla savunamadı, sevdiklerini savundu Yaslanılan dağ artık yıkıldı, içtiğin pınar kurudu Savruldu yaprakları, gazele dönüştü Sen yine yaslan, yaslanabildiğin kadar Vakti son anına gelip dolana kadar Belki ağlarsın ardımdan İnsan olarak doğdu, melek olarak öldü Sevgisi dipsiz bir göldü, diye