Akşamın Hüznü

Günün ışıkları karanlığa bıraktı yerini Akşamın hüznü gözümün yaşı çöktü puslu camlara Evin duvarlarına yansımıyor yanan lambalar Sönük sönük kendini ışınlıyor Hava soğuk dışarda tipiye dönüşen hava İçimi titretirken yolun kenarında Boynu bükük akasya Denizin kuvvetli dalgaları gibi dalgalanıyor camda Bir çocuk gibi korkuyorum yalnızlığımla İçimde taşıyamadığım acılarımla Avuçlarıma dolan gözyaşımda sen vardın Seninle kurduğum birde hayaller vardı yanımda Yüreğimde kopan fırtınanın başlangıcıydı Dışarda yağan yağmur ikimize ağlıyordu Sana seslenişimin feryad sesiydi yankılanan Sen duymasanda kendime isyanımdı