Adını Sen Koy

Gücüme gidiyor ey Yâr Ar geliyor seni sensiz yaşamak Seni benden soranlara Buruk bir tebessümle Başım eğip yerlere Gitti diyorum, ağlamaklı... Bir tutam sevda tadındaydı hayat Bir nefes gibi seni soluklanmaktı aşk Yaşamıyor muyum dersin Bilmiyorum, bilemiyorum... Kaçak düşlerin intikamının Kızıl kabuslarında Başımda esen kavak yeli gibisin Adını adımla yazdığımdın Sur diplerinde açan yabani dikenlerin Eteklerime takılıp yırttığı Rüzgârın hışımla gözlerime savurduğu Toprak... Dilime kelepçeler vurulup Yüreğime hançerlerin savrulduğu Yâr... Kaç zaman geçti Ayrılık denen günlerin üzerinden Kaç mevsimsiz mevsim yaşandı Zamansızlığın esir aldığı kaç gün var Kim yazabildi seni titrek mum alevinin Üşüyen sarılığında Kim sarabildi belime kollarını Yasak bir elma gibi kalakaldım Kuruyan ağaç dallarında Ulaşılmazın en ulaşılmazı ilan ettim Senin olan ruhumu ve bedenimi... Kasırgaların tarumar edip Vurgun yediği gönlüm Somali çöllerinde kaybolan bir yavrunun Siyahi teninde açılan yaraların Acısıyla kıvranır oldu... Öksüz bıraktın, yetim koydun... Garipler mezarlığında Taşı bile olmayan bir toprağım şimdi Fatihasız, kimsesiz bir ölü... Gecenin kavuşmasına şafak Şafağın sonrasına seher demişler Güneşin vedasına gün batımı Gecenin başlangıcına akşam Senli düşlerime vuslat Sensizliğe ise kahır mektupları yazar oldum Bir adını koyamadım... Yaşamayı bilmeyen ölmeyi bilmez demişler Ölümü özlemeyen aşkı anlayamaz Hangi ihanetin ilk darbesi Hangi günah defterinin ilk satırısın Bu hikayenin adını bulamadım İstersen sen söyle Sen yaz... Adını Sen Koy sevdiğim Adını Sen Koy! ! !