Herkes Gibisin Artık

mevsimler çıkıyordu salınarak dumanı tütmeyen bir fincanın koyu telvesinden ve yine ertelenmişlikler topluyordum güz akşamlarının kışa taşındığı sokak aralarında iki yüzü keskin bir bıçak gibi ihmaller çarpıyordu sessizce hayatımın orta yerine delik deşik oluyordum içimde binlerce kırıntı kanatıp dururken can evimi tek tek sönüyordu güneşlerim deli dolu günlere gelin ediyordun telli duvaklı gecelerimin karanlık duvarlarından sızan anıların en uçsuz bölgesini akbabalar üşüşüyordu faili belli bir cesede davul zurna sesleri eşliğinde gölgeler kadar ıssızdım işte karanlık orman çığlıklarının patikası yitik dallarında yorgun düşüyordu bakışlarım bir baykuşun gözlerinde ve sessiz hıçkırıkları göğe yükselen bir gelin ağlıyordu içimde aklımın limanında sevişiyordu hüzünler cümlelerim sana yazılmaktan yorgun geçmişim felç olmuş aşkların esiri kayıp Eylül gemilerinin kırık güvertesinde kesif ayazlarda dolaşıyordu hayaletler ne çok istemiştim oysa kalemin yazmadığı kelimelerin kifayetsiz kaldığı durgun suların coşup taştığı meydan okuyan olmanı tüm keşkelere şimdi gece cinnetlerinden çıkarıp yolcusuz duraklara yazıyorum seni defterimden yırtılan sayfaların sararan yapraklarında hiç olmayan bir sevdaydın aslında herkes gibisin artık farkın kalmadı kimselerden anla