Dokun Bana İstanbul

Kalabalık bir İstanbul akşamında Nasıl da yağıyordu kar İnce ince Melekler iniyordu sanırsın Düşününce Ellerimi siper ettiğim gözlerimde Çocuksu bir sevinç Çığlıklar atıyordum hayranlıkla Bu bembeyaz Kusursuz İlahi görüntüye Ölümle yaşam arası bir yerlerde Takılıp kalmıştı belki de zaman Deniz gözlüm Neredeydi yavrumu O ayağımda salladığım an Hiç istemediğin halde çıkıp gelmişti Acımasız hazan Biliyorum Yanıbaşındaydım Uzanıp dokunsam saçlarına Sussa kulağında bitmeyen uğultular Yine ninniler söylesem sana Ama korkuyordum incitmekden Sen Çığlıklarına karıştırırken içindeki fırtınaları Gözyaşların eşlik ediyordu Yüreğinde kopan kasırgalara Oysa ben Suskunluğumda biriktiriyordum Kahır dolu satırları Ve Her gece nefesini dinliyordum uykunda Boşlukta kaybolyordu fısıltılarım Sessizce Seni seviyorum deniz gözlüm, diye Gidip gidip geliyordu aklım Kırılma noktası dedikleri O insafsız yerde Omuzlarımda analığın ağır yükü Yavaşça çıkarken odandan Habersizdin ağladığımdan Dokun bana İstanbul Dokun Ya yavrumu geri ver bana İçimdeki hicran patlamadan Ya da salavat getir Ben dokunacağım Başka analar ağlamadan...