Güneşi Yakalamak Saçlarından

Yaren olmak nedir diye sorsalar Anlatamam Yaşamak nedir deseler Nefesim kesilir soluklanamam... Sen Sen dost bahçesinden Bir demet papatya ile geldin Haykırsam sana delice Hançerem yırtılırcasına Merhem olabilir misin kapanmak bilmeyen yaralarıma Bilmezsin Her susuşum haykırıştır çığlık çığlığa Her dokunuş kırar kanatlarımı acımasızca Cemreler düşmüş Havaya, toprağa, suya... Benim gamzelerim küsmüş çok mu acaba... Benim yaşadığım iklimlerde cemre olmaz Ne hava, ne toprak, ne su ısınmaz Yüreğim üşüdükçe Dudağıma hiç bir dudak dokunamaz Yaşama ait ne varsa ısıtmak Kolay mı sanırsın Kalbindeki buz dağını söküp atmak Güneşi getirmek geceye Saçlarından tutup çekerek Aydınlatmak karanlıkları bir mum yakarak Üşüyorum... Isıtmak, dokunmak, aydınlatmak Isıtmaya çalışmak belki de Belki de yok olmayı göze almak Ne sevmek, ne de sarılmak... Yalnızlığımla başbaşa bir mağara kovuğunda Taş duvarlara yaslanmak Oysa o taşları Yüreginin evini yaparken döşemiştin ellerinle Ben yine de ısın ısıt derim tüm çığlığımla Gör bak yaşamak ne güzel o anlarda Boş ver, sal gitsin Ne ev yapabildim korkuyla Yıkacak diye bir fırtına Ne de... Boş ver dedim ya... Dereler koşar ırmağa, ırmaklar denize, denizler okyanusa... Ya denizler Deniz gözlüler Ya bir türlü yağmayan yağmur Ya olmayan zamanlar Ve olmasını istediğimiz anlar Geceleri hele geceleri Duvarlar gelmez mi üstüne üstüne insanın Üç-beş nöbetlerinde yitirilen düşlerimiz Bir o yana bir bu yana dönüşlerimiz Ve hep düşüşlerimiz........ Kahreden, yokeden Düşlediklerimiz ve hatta düşleyemediklerimiz Bir ölüden farksız her şeyimiz Ve bir gün İstemeyi bilememekten gelen düşüşler... Oysa bilmek bizim işimizdi Ne kadar üşüyüp yalnız kalsak da Ve kaybettik kendimizi dipsiz dar bir sokakta Yine biz değil miyiz aslında Biz olmak, bizde kalmak ne kadar zordur hayatta Bir şarkısın sen ömür boyu sürecek, demek Ne kadar kolay olsa da Hiç bir şarkı kalmaz sonsuza kadar asla... Yüreğimiz kalacak bir de Hiç bitmeyen tebessümüm Ağlarken de söylerken de Hiç ama hiç gitmeyen gülümsemem... Olsun varsın Ecel olsa gelen sinemde söndürürüm Gülen insana kolay kolay yaklaşmaz ölüm Veya açarım kollarımı ve ölümü de severim... Ve ölüm yakışmalı insana Ve giyinmeli o bembeyaz elbiseyi onurla...