Nazlı Gelin Eylül...

Bir gelin tanıdım Henüz çiçeği burnunda Koklanmamış bir gonca idi gül-i zârda Mahzunca salınırken hazan yeli Bakışları hülyalı geceler misali... Daracık sokakların çıkmazlarında Çelik-çomak oynarken, dizi kanayan Fıstık bağında, incir ağacında mahsur kalan Nazlı gelin, küskün turnam Daha ondört yaşında... Elleri kınalı, sırma saçlı Ondördünde bir çocuk Ondördünde bir kurban... Çakmak çakmak bakışlarından Hayalleri Dökülürdü geceye inat Uzanan ellerine Ay gözyaşlarını saklardı Kirpiklerinin büklümünde... Başını yastığa koyduğunda Gökyüzünde yıldızlara dalar Düşler kurardı, düş perilerine eş... Sıcak yaz gecelerinde dama döşek taşır Tahta çıkan merdivelrindeki çıplak ayakları Sanki suya ulaşırdı... Bilmezdi ki töre bir gün onu da vurur Eylülll... Şimdi destanın yazılır Deli deli akarken Fırat''ın çılgın suyu, Kum fırtınaları inerdi hayat/a/ına Her ikindi vakti Kırkikindiler çökerdi ömrünün sayfalarına Kalın tahta kapılarda koca koca kilitler Kızıl balgam taşı döşenmiş iç avluda Siyah kuzguni saçları meydan okur rüzgara Bir akşam vakti verdiler onu diyar-ı gurbete Akıttı kanlı gözyaşlarını Haykırdı, dertleşti, söyleşti kel aynaklarla Ben bir kardelenim, kıymayın bana... Nazlı gelini kınalayıp kurban ettiler Bir yaz akşamında... Davullar zurnalar arasında Al duvaklar takıldı, al yanaklı gül yüzüne Bir Temmuz gecesinde Yas tuttu kelebekler... Kırıldı dalları Eylül''ün Bir kasırgaya kapılmışcasına Kalmadı ne sesi ne de soluğu Onun itiraz etme hakkı yoktu Ne fırat kaldı şimdi Ne dağlar, ne güvercinler... Kumrular inmez oldu kuşhanelere Nazlı gelin sustu, susturulmuştu Doğduğun yerden Öleceğin yere, diye uğurlanmıştı Sahipsiz, mekânsız kuşlar gibi Yalnızlığa kıyılmıştı sanki nikahı Bu bir yazgı mıdır? Karanlıkların efendisi cevap ver! ! ! Nazlı gelinler olmasın Kardelenler solmasın artık Ne olur! ! ! Ah Eylül, nazlı gelin Sessizce ölümü bekler Acısı yürek deler...