Son Deminde Eylül

Ey her gece uykularımı yoklayan ayrılık Hani söz vermiştin, gelmeyecektin geri Şimdi tut kanatlarından düşlerimin de Koyalım zaman denen utanmazı bir heybeye Saçalım itin önüne, ya da at sürüsüne Hangisi yer seni, bilemem ama Ömrüm heder oldu senin elinde Saklı kentimin sarnıçlarında şırıldayan Gün sıyrığı dallarda konaklardı serçelerim İnada inat, şarkılar söylerdi güllerime Elinde teli kırık bir sazla Boynu bükük bir ozan Sen Mayıs olacaktın hatırlasana Koşacaktık kışa inat, yollarda Koy gitsin demiştin bir zamanlar Koydun beni, iflah olmaz bir hazana... Oysa Eylül Kanadı kırık serçelerin mirasına oturmuş Höllük eliyordu, bebek belemek için Saçlarında kar yangını ışıltılar saklarken Kirpiklerinden topluyordu uykuların en kesifini Titrek ellerinden mi çıkmıştı kırgın yemiş mısralar Yoksa dilinde mi kilitlenmişti Seni seviyorum diyen soluklar Bilmiyorum Kederin al yaşmağını örtmüş de yüzüne Davullu zurnalı bir düğüne gidiyordu Sırtında beyaz kefenle Hiç olmadığı kadar değerliydi şimdi Bir zamanlar ona kahredip, sövenlerin Elleri üzerinde...