Yüreğimin İstanbul'u

Kirpiklerime tutunan yağmur bulutlarından Ha yağdım, ha yağacağım az sonra Hasretin sağanak çılgınlığında Sızıyor ömrümün camlarından Hüzzam makamında düşüşlerle Paramparça Ve... Gri bir buğuya karışıyor hıçkırıklarım Kalk, git desem Bakışlarıma kurulan aşk Kanayacak yine Sızlanan bir keman eşliğinde Başını yaslayıp da taş duvarlara Haykırdın mı hiç boşluğa Tutuşup alevsiz yangınlarda Çentikler attın mı kırılmış tırnaklarınla Odanın tavanına Ya da sen de unutuldun mu hiç İnsafsızca Geçmiş zamanın karanlık koridorlarında Sağ cenahtan gelen Namussuz bir saldırıyla Sapı kırık bir balta iniyor sol yanıma Acıyorum yine Anılar resmi geçitte Hezimete uğramış tüm umutlar Kırık bir sevda masalından geriye kalan ihanetin Çatlaklarından sızarken ruhum Rezilliğinde uykuya dalıyor gözlerim Ve... Tepetakla düşüyor Akşamın kucağına Yüreğimin İstanbul'u Söyle bana Sen hiç ağladın mı