Bir Yarım Hikaye

Demek gidiyorsun? Daha varlığına alışmadan, yokluğunun ateşini yüreğime düşürmek niye? Daha dondurma yememişken külahta ve üzerimize akıtmamışken çocukça Ayaklarımızı denize sallayıp, türküler söylememişken, Çekirdek çitletmemişken bir parkın "Konak Belediyesi" yazılı bankında Aynı sofranın etrafında, yemeği ve muhabbeti paylaşmamışken Daha aşk testinde %100 bile ulaşmamışken Ve incir çekirdeğini bile doldurmayacak, sudan bir sebeple kıskançlık krizlerine girmemişken ve kavga etmemişken Bu gidiş nereye böyle?!. Sen, yıllar yılı içimde, saklambaç oyununda unutulan çocuksun Sen, karakışlarımı bahara döndürensin Sen, ümitlerimin, hayallerimin bittiği yerde, kaderimin bana sunduğu en güzel lütufsun.. Sensiz Üzümcü boş, Karşıyaka boş, Narlıdere boş, Bostanlı boş, Gölet boş, her yer boş Susuzdede, Hatay, hayat boş Şarkılar da boş Hani "Sana kırmızı çok yakışıyor" diyen Türküler de boş Hani "Gel beraber gezelim, muradımız tez olur" diyen Seninle olmak; ölümle hayat arasındaki o ince çizgide, hayatı yaşamaktı Seninle olmak; yağmura hasret, çatlamaya hazır toprağın, yağmur sonrası, sevinçle bağrından çıkardığı toprak kokmaktı Sen benim can suyum, özüm, iki gözümsün Sen, gözümün pınarında bekleyen ama ne akmayı ne de geri dönmeyi beceremeyen bir damla gözyaşımsın Sen, hayatla yaptığım ama kaybettiğim savaşımsın Sen çelişkilerim, çıkmazlarım, bir yerlerde sıkışıp kalmalarımsın Sen, birlikte başlayıp da, -meli, -malılar ile, yüreğimi kanatarak, gözyaşlarımı içime akıtarak, üzerine adam gibi bile ağlayamadığım bir yarım hikâyemsin...