Mülâkatım

Duvar, dönen tavana kadar simsiyah uzadı. Yollar boş, yolcular gitti. Birkez daha Yalnızlıkla söyleşiye başlıyor gecem; Hissediyorum ziyaretçim geldi yeniden. Kına bir avcu koyulaştırıyor, kan ıslatıyor diğerini; Bir göz zehirliyor, şifa oluyor diğeri. Kalbimin kiralık odasını ne terkeden var ne de giren Yalnızlık ıstırap çiçeğini sulamadan bırakıyor, Orada, yarasının kabını boya ile dolduracak kim var? Hissediyorum, ziyaretçim geldi yeniden, Kendi öz iradesiyle, benim eski arkadaşım--onun ismi Ölümdür: ihtiyacı olan bir arkadaş, şu anda bir düşman-- Katil ve sevgili!