شمارهٔ ۶۷ - در مدح امیر یوسف سپاهسالار

ای پسر جنگ بنه بوسه بیار این همه جنگ و درشتی به چه کار جنگ یک سو نه و دلشاد بزی خویشتن را و مرا رنجه مدار هر دو روزی سخنی پیش مگیر هر زمان تازه خویی پیش میار دل -نگارا- ز جفا سیر شود بس عزیزا که از این گردد خوار نه من ای دوست ترا دیدم و بس من به بند آمده ام چندین بار چو من -ای دوست- تو را دارم دوست تو حق دوستی من بگزار یارکی یافته ای درخور خویش جهد آن کن که نکو داری یار تو چو من یار نیابی به جهان من چو تو یابم هر روز هزار من اگر خواهم از بخشش میر کودکانی خرمی همچو نگار میر یوسف پسر ناصر دین لشکرآرای شه شیرشکار آن نکوطلعت و فرخنده امیر آن به آیین و پسندیده سوار آن سرافراز و گرانمایه هنر آن گرانمایه پرمایه تبار جنگ ها کرده فراوان و به جنگ از بداندیش برآورده دمار مرد جنگ است چو پیش آید جنگ مرد کار است چو پیش آید کار روز جنگ و ش۰غب از شادی جنگ برفروزد دو رخان چون گلنار به چنین روز به گوشش غو کوس ز ارغنون خوش تر و از موسیقار همه دم جنگ است اندیشه او گرچه خفته است و اگرچه بیدار نبرد حمله به هنگام نبرد جز بر آن سو که مبارز بسیار هر مبارز که بر او روی نهاد خورد بر جان گرامی زنهار تیغش از کوهی دو کوه کند چون خدنگش ز چناری دو چنار هیچ تیری نزد او بر تن خصم که نه از پشت برون شد سوفار تیر او گرچه سبک سنگ بود کنگره بفکند از برج حصار غیر محمود که داند کردن نره شیری به خدنگی اشکار بگسلاند سر شیر از تن شیر هم بدان سان که کسی میوه ز دار لشکری را که چون او پشت بود از همه خلق نباشد تیمار در جوانمردی جایی است که نیست وهم را از بر او جای گذار هیچ شب نیست که از مجلس او نبرد زایر او زر به کنار از پس سلطان امروز جز او که دهد بخشش پانصد دینار لاجرم بر در او چون ملکان چاکرانند به ملک و به یسار شادمان باد و به همت برساد آن نکوعادت نیکوکردار از دل شاه جهان نیرومند وز تن و جان به جهان برخوردار لهو را با دل او باد سکون بخت را بر در او باد قرار تا بر آیین بزرگان عجم بزم سازد به خزان و به بهار همچنین مهر به شادی و طرب بگذارد صد دیگر بشمار