شمارهٔ ۱۷۹ - در مدح سلطان محمود بن سبکتگین غزنوی

با من به شابهار به سر برد چاشتگاه ماه من آنکه رشک برد زو  دوهفته ماه گفت این فراخ پهنا دشت گشاده چیست گفتم که عرضه گه شه بیعدد سپاه گفتا چه خوانم این شه آزاده را بنام گفتمیمین دولت محمود دین پناه گفتا پناه شرع رسولست و پشت دین گفتم بلی و پیشرو طاعت اله گفتا کنون کجاست مرا ده نشان ازو گفتم که زیر سایه آن رایت سیاه گفت آنکه پیش عرضه گهش ایستاده است گفتم به پیشگاه بود جای پیشگاه گفتاز هیبتش بهر اسد همی دلم گفتم زهیبتش دل چون که شود چو کاه گفت آن هزار و هفتصد و اند کوه چیست گفتم هزارو هفتصد و اند پیل شاه گفت آنهمه ز پیشرو هندوان ستد گفتم بلی و داشت به مردانگی نگاه گفت آن زره و ران زبر هر یکی که اند گفتم بتان مملکت آرای رزمخواه گفتا که سرو خوانمشان یا مه تمام گفتم که سرو با کمر و ماه با کلاه گفتا که عرضه گاه شه این دشت خرمست گفتم بلی و نیست چنین هیچ عرضه گاه گفتا چنو دگر به جهان هیچ شه بود گفتم ز من مپرس به شهنامه کن نگاه گفتا که شاهنامه دروغست سر بسر گفتم تو راست گیر و دروغ از میان بکاه گفتا ملک به پیلان چه استاند از ملوک گفتم ولایت و سپه و گنج و تاج و گاه گفتا چرا همی نبردشان بسوی روم گفتم کنون برد که کنون آمده ست گاه گفتا چگونه گردد از ایشان بلاد روم گفتم چنانکه کوه گهردار چاه چاه گفتا ز کفر پاک شود شهرهای روم گفتم چنانکه سیم نفایه میان گاه گفتا که اسب اوبه گه رزم چون بود گفتم میان خون اعادی کند شناه گفتا چسان رود چو به رودی و رسد فراز گفتم چو مرغ برگذرد بر سرمیاه گفتا که برتر ازملکان چون از و گذشت گفتم کسی که یابد ازو جاه و پایگاه گفتا که خدمتش ملکان را چه بردهد گفتم که تخت و مملکت و آبروی و جاه گفتا گناهکار که زی وی شود به عذر گفتم ثواب و خدمت یابد بر آن گناه گفتا زمانه خاضع او باد روز و شب گفتم خدای ناصر او باد سال و ماه