Ey Mehlika

Sen vuslatı imkansız zehirli bir Leyla'sın, Yağmurun emzirdiği efsunlu bir baharsın, Umuda yeşerecek günlere hasret gönlüm, Sen ki güzel günlerin korkulu hülyasısın. Tan yeri ağarınca bütün ufkumu saran, Nefretinde baharı getirecek şavkımsın. Gamze gamze gülüşün bir an göğe yükselse, Sabah oldu zanneden bülbülün feryadısın. Yavrusunu kaybetmiş anne edası ile Siyahları kuşanmış bulutun gözyaşısın. İnci mercan toprağa düşen bir çiğ tanesi, Sevdalara can veren güllerin sultanısın. Karların çözüldüğü yerde kardelen biter Bu çiçeği aşkıyla çevreleyen beyzasın. Gökkubbeyi temsilen yer yüzüne inen nur, Güzellik şahikası, sonsuzlukta deryasın. Zamanı gölgeleyen dertli günlere gebe, Günaşırı kanayan bağrımdaki yarasın.