Darağacında Son Şarkı

elim kolum bağlı tutamam beyaz ellerini tutamam gözlerim sana yasaklı bakamam mavi gözlerine bakamam saramam sıcak bedenini saramam tutamam ellerini gelemem yanına ayağımda demir prangalar takılı bakamam gözlerine çıkamam belki yarına önümdeki karanlık günler sayılı zaman hiç geçmiyor demirden soğuk parmaklıklar arasında bir allah biliyor seni diledim o soğuk idam sehpasında yağlı ilmek geçtiğinde boynuma bilemezsin ne kadar tuhaf bir his idam sehpasına çıkmak ve bakmak çingene celladın ölümden karanlık gözlerine ve düşünmek o an ölümü zaten şairin de söylediği gibi 'ne ölümden korkmak ayıp ne de düşünmek ölümü' ve ondan korkmamak uzamış sakallarında doyasıya çocukluğunun kokusunu koklamak ve yine de inadına sataşmak dünyaya bir yanında gardiyan, savcı, imam ve bir yanında varken bilmemkaç pırpırlı komutan dedim ya çok tuhaf sebepsiz sebeplerle asılmak kağıt yüzünden kalem yüzünden mürekkep yüzünden asılmak beynindeki kıvrımlar yüzünden asılmak olsun olsun be gülüm bizim cansız bedenimiz bir gübre misali düşerken toprağa filizlenir binlerce yüzünü aydınlığa dönmüş renk renk çiçek aydınlığa dost insana dost kara toprakta kara toprakta