Bilirim

Islattın, İçimde kalan umudu Gözümde kalan yaşları böyle yalnız bıraktın Şimdi senden sonra uzakta kalan hayallerimi Bir düşün Sarmaşıkların birbirine dolaştığını Gökkuşağının renklerinin birbirine karıştığını Güneş ışıklarının yansımayla kırıldığını Ve kocaman bir dalganın esrarengiz kayboluşunu Binlerce defa seyretmişsindir Artık dua etmiyorum Ve tozlanmış seccadeyi bir daha yere sermiyorum Ta ki sen gelene kadar Ta ki ben bulana kadar Bilirim Evladiyelik verilen hatıraları Onların üzerindeki mis kokuyu Ve taşıdıkları manevi duyguyu Dedem kadar yaşlıdır ve onun sardığı Tütün kadar efkarlı İşte bu yüzden mezar taşları Hep böyle donuk kalmalı... Elbet bir gün döneceğim İnsan olduğumu, yaşadığımı Seninle birlikte öğreneceğim Ve tılsımlı gecelerin sabahında Seni böyle bekleyeceğim...