El Yazgısı

sabah saçlarının iki örgüsüne beyaz kurdele bağladı annesi çiçekli basmadan diktiği çantaları taktı iki çocuğunun boynuna mektepten koşarak geldi çocuklar elinden tuttuğu kardeşiyle avlunun kapısını araladı kız telaş vardı, anlamadı komşu kadın gülerek yaklaştı elinde oyalı yemeni -kızım, söz kesti büyüklerin şimdi başını örtüp, ellerini öpeceksin - on ikiydi yaşı söz kesmek de neydi, anlamadı al al oldu yanakları kadın çabucacık çözüp eline iliştirdi kurdeleleri hala önlüğü üzerindeydi anlamıyordu, ağlıyordu çocuk bayramında alınan kurdele avuçlarını acıtıyordu uzamayacaktı bir daha saçları söz veriyordu yeşilırmak akıyordu gözlerinde güneş dayanamadı bir ömür/ batarken çocuk yüreğinde okuyup öğretmen olacaktı duvara astı hayallerini önlüğüyle kirazlar olurken düğün kuruldu korkızıl ateşle kınaladılar yabana kurban verdiler çocuk gelini kar altında kaldı gülüşleri elinde gelin çiçekleri üşüdü hoyrat ellerde her işe koşturulan sürgündü aklı hep dışarda çocuk/ seslerinde kaldı iyi adamdı koca dedikleri ama koruyamadı dayakla kırıldı onuru ahıra bağladılar sustu anladı, yoktu hiç değeri köyün sığır çobanıydı babası önce gebe eşeğini kurtarmıştı ya muhtarın yer gök yırtıldığında toprağın yüzüne akarken bedeni anladı asıl o gün öldüğünü ….. bilir misin annem elli yıl sonra suskun ağıtlar yakar çocuk gelinler hâlâ