Göç Yoluna Hüzün Yağar

göç yoluna dönmüş gün / öyle mi sen gidince üşümeyecek miyim/ şimdi kim çalacak kapımı (tenhalardayım) kim basacak zile de... kimle şiir okuyacağım burulmayacak mı şarabın tadı kim saz çalacak bana türkülerimin boynu bükük kalmayacak mı çocuk anılarımdasın,unuttuğun delikan çağın/hatalara gebe ilk göçme arzun bulduğumda odunlukta saklı elbiselerini engelindim ya gitseydin silip bir kalemde her şeyi kaybolmaz mıydın kirli hayat içinde o gün sakladığım gibisin bağrımda benzerdik birbirimize hüzün yansılı elaydı gözlerin nedendi bilmem/ sen bir başka sevdiğimdin daha dün baharla gelen göçmen kuşlar yaşam coşkusunu sürerken doğanın yüzüne yuvalanışlarını izlemiştik dalga geçmiştin sevincimle ama şimdi göç yoluna hüzün düştü ıslanır oldu can kuşlarıma kirpiklerim şanstı şehrime yolunun düşmesi hasretliği ertelediğimiz sekiz yıl yaşam ve ekmek kavgası neylersin can özüm git(me) diyemem ki vurulduğunda tattım acını yaşıyorsan mutluysan bileyim avuturum kendimi ağrı dağı efsanesinin tınısında unutma yine oku dua gibi şiirimizi rüzgar getirecek sesini -öyle yıkma kendini öyle mahzun öyle garip nerede olursan ol … umut ile sevda ile düş ile dayan rüsva etme beni-* yolun açık olsun bakarsın yine kesişir yollarımız aldırma gözümden süzülenlere duygularıma yenik düşmem bilirsin ya gidenlerin ardında kalışım yıkım doğurur her gidenle kara şehirde