Ölüm Mü Ölen Mi

Herşeyin sonunda ayrılık varmış meğer. Bunların en acısı ölümle ayrılmakmış. Hatta ölümle ayrılmak o kadar çok canımızı yakıyormuş ki o nefret ettiğimiz, iğrendiğimiz ölüm acısı nedeniyle ölümün sınırına geliyormuşuz. Bize en çok acı çektiren sevdiklerimizden ayrılmak öyle değil mi? Beni en çok şaşırtan o iğrenç varlık yüzünden ayrılmak zorunda kaldığımız insana kavuşmak için bazen ölümü bile istememiz. Hissettiğimiz ayrılık acısı yüzünden hayattan bıkanlar deryasında boğulmak istiyoruz. Ama bunu yapmıyoruz. Neden mi? İşte bu acı nedeniyle sorulması gereken asıl soru: sevdiğimiz insan üzülmesin diye mi yaşıyoruz yoksa ölümden iğrendiğimiz ve o anlık ruhsal halimizi engelleyip ölüme yenilmemek için mi? İnsan böyle bir durum karşısında hiçbir şey düşünemiyor. Ölüm acısı o kadar soğuk bir şey ki, insana çöl sıcağında üşüyebilecek gibi hissettiriyor. Belki ölümün seçilmeme nedeni; kaybedilen insanı içimizde yaşatma isteğidir. İntihar etmeyerek sevdiğimiz insanı üzmemektir belki neden. Biliriz ki intihar acizlerin işidir. İntihar etmeyerek başta kaybettiğimiz o insan olmak üzere herkese aciz olmadığımızı kanıtlarız. Ölüp ona kavuşmak istesek bile aciz bir insan olmadığımız için seçmeyiz intiharı. Hangi yola girersek girelim sonunda hep onlar var değil mi? Onu üzmemek, ölüme inat yaşamak var. Aslında hiç yol ayrımı yok ölüm acısını çektiğimiz halde yaşamakta. Yol ayrımı yola ilk çıktığımızda oluyor. Ya ölüm ya da yaşamak. Ölümü seçersek yolun başında ö illet yüzünden ayrıldığımız insanı da hayatta olup bizi seven tüm insanları da en ağır bir şekilde üzeriz. Aslında kaybetmek ya da ayrılmak diye bir şey yok. Birbirini seven insanlar nasıl ayrılır ki. Ama doğru yol olan yaşamayı seçersek herkesi mutlu ederiz. Bizim küçük bir tebessümümüzle diğerleri kahkaha atar yaşadığımız için. Ne olursa olsun yaşamak işte. Kendimizden de yaşadığımız dünyadan da nefret etsek bile yaşamak. Kendimiz için, herkes için yaşamak. Biz yaşadıkça onlarda bizimle yaşar. Sonuna kadar.