شمارهٔ ۲۰۹
ف فایز
0
Altın Yaprak
گهی که یادم آمد صحبت یار
لب و دندان و چشم و زلف و رخسار
زمین تر شد ز آب چشم فایز
بسوزد عالم از آه شرربار
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş