بخش ۴۱

جهاندیده گودرز برپای خاست بیاراست با شاه گفتار راست چنین گفت کای شاه پیروز بخت ندیدیم چون تو خداوند تخت ز گاه منوچهر تا کیقباد ز کاووس تا گاه فرخ نژاد به پیش بزرگان کمر بسته ام بی آزار یک روز ننشسته ام نبیره پسر بود هفتاد و هشت کنون ماند هشت و دگر برگذشت همان گیو بیداردل هفت سال به توران زمین بود بی خورد و هال به دشت اندرون گور بد خوردنش هم از چرم نخچیر پیراهنش به ایران رسید آنچه بد شاه دید که تیمار او گیو چندی کشید جهاندار سیر آمد از تاج و گاه هم او چشم دارد به نیکی ز شاه چنین داد پاسخ که بیش است از این که بر گیو بادا هزار آفرین خداوند گیتی ورا یار باد دل بدسگالانش پرخار باد کم و بیش ما پاک بر دست تست که روشن روان بادی و تن درست بفرمود عهد قم و اصفهان نهاد بزرگان و جای مهان نویسد ز مشک و ز عنبر دبیر یکی نامه از پادشا بر حریر یکی مهر زرین بر او برنهاد بر آن نامه شاه آفرین کرد یاد که یزدان ز گودرز خشنود باد دل بدسگالانش پر دود باد به ایرانیان گفت گیو دلیر مبادا که آید ز کردار سیر بدانید کو یادگار من است به نزد شما زینهار من است مر او را همه پاک فرمان برید ز گفتار گودرز بر مگذرید ز گودرزیان هرکه بد پیش رو یکی آفرینی بگسترد نو