Anlam Taşımasaydı Yaşamak

Anlam taşımasaydı yaşamak ve de hissetmeseydim, saçımı tarar mıydım her sabah aynada? Elimde siyah dikiz aynam, her kaybettiğimde kızdığım, bakar mıydım tepeme daha dökülen var mı diye. Anlam taşımasaydı yaşamak ve de hissetmeseydim, günde iki kez fırçalar mıydım dişlerimi bir hevesle. Ve ne kadar beyaz oldukları her sabah ya da sağ çenemin altına sinmiş apsem umurumda mı olurdu. Anlam taşımasaydı yaşamak ve de hissetmeseydim, fazla kiloda olmak ve de giyememek en sevdiklerini. Ya da az kiloda olmak ve de yiyememek her dilediğini, umurumda mı olurdu sığınamamak geceleri kör karanlıkta. Anlam taşımasaydı yaşamak ve de hissetmeseydim, bir gün binmek istediğim arabam mı olurdu düşlerimde. Her cumartesi yıkadığım ve ellerimle sildiğim aynalarını, cakasını atmak istediğim yollarda benim de var artık diye. Anlam taşımasaydı yaşamak ve de hissetmeseydim, bir pazar sabahı yapılacak kahvaltı o kadar mı mühim olurdu. Yılların usanmadığım çeşitlerini süsleye süsleye sunmak, ve nasıl olmuş diye gözlerine bakmak gizliden gurmelerimin. Anlam taşımasaydı yaşamak ve de hissetmeseydim, görgüsüzce birikmiş gömleklerim umurumda mı olurdu. Bir gün afili kravatların altında düşler miydim her dolabı açtığımda, ya da en sevdiklerim diye bir kılıfta biriktirir miydim gözüm gibi. Anlam taşımasaydı yaşamak ve de hissetmeseydim, camın önüne koyacağım hayalini kurduğum kırmızı çiçeklerim olmazdı. Hayatım boyu beceremediysem de en basit çiçeği büyütmeyi, çekinmem her zamanki gibi maymun iştahlı bir hevesle donatmayı pencereyi. Anlam taşımasaydı yaşamak ve de hissetmeseydim, bir tamir çantam mı olurdu öyle eksiksiz ki bir tamirciyi kıskandıracak kadar dolu. Bir hevesle alınmış kırk yılda bir ihtimalle işe yarar, onda da ya uyar ya uymaz dübellerim mi olurdu onlarca. Anlam taşımasaydı yaşamak ve de hissetmeseydim, bazen canım çekse de kıyamadığım kutuda kunduralarım mı olurdu. Ara sıra çıkartıp tozunu aldığım siyah mersedesim gibi, heyecanla koridorlarda koşuşturmayı bekleyen kendim gibi. Anlam taşımasaydı yaşamak ve de hissetmeseydim, çizecek uçaklarım mı olurdu oğluma her "baba uçak yap" dediğinde. Gönlümü, ruhumu mu katardım her yaptığım legodan arabaya, ve de eşlerken hafıza kartlarını, hafızamdaki umutlarım gibi, ümitlerim gibi. Anlam taşımasaydı yaşamak ve de hissetmeseydim, bir yabancı dili daha iyi bilmek için üzer miydim kendimi. Her uykuya dalarken zihnimde tekrarlar mıydım en afili kelimeleri, bir gün bir işyerinde, bir iş mektubunda, bir bir döktürürken biriktirdiklerimi... Anlam taşımasaydı yaşamak ve de hissetmeseydim, en güzel taşlarla süslenmiş pırlanta bir yüzüğü hayallerim gibi parlak. Bir gün sana bir sürprizim var diyerek açmak kutuyu filmlerdeki gibi sevdiğime, yıllar sonra yerine getirilmiş bir vazifenin gururuyla mağrur bir ifadeyle. Anlam taşımasaydı yaşamak ve de hissetmeseydim, bir filmin başına geçer miydim heyecanla sonunu hiç getiremesem de. Oscar almış bu film diye kandırır mıyım sevdiğimi eşlik etsin diye bana, her filmi eleştirmeden durur muydum umurumda olmasaydı. Anlam taşımasaydı yaşamak ve de hissetmeseydim, sever miydim çikolatayı ölümüne ve en tüm fıstıklısını çocuk gibi. Dilimle damağım arasında eritmek ve tüm fıstıkları sıralamak dilimin üstünde, zevk verir miydi her defasında bir vazifeymiş gibi heyecanla yapmak. Anlam taşımasaydı yaşamak ve de hissetmeseydim, yapamadıklarımı ve de yaşayamadıklarımı oğluma yaşatmak gururla. Umurumda mı olurdu ona onurlu ve şerefli bir gelecek hazırlamak, şimdi çocuk aklıyla dediği "Babam" lafını bir ömür boyu duyabilmek. Anlam taşımasaydı yaşamak ve de hissetmeseydim, yazmazdım tüm bunları, ihbar edercesine duygularımı itiraf etmezdim böyle, sanki bavulunu toplamış birinin geriye bıraktığı yazı gibi, pes etmiş gibi, son gibi, bir daha baba olamayacakmış gibi, aslında her şeye inat bir başlangıç bu, hak etseydim boynum bükük olurdu. belki de hesaplaşıyorum kendimle... "Ben mi abarttım yaşamayı ama yorgunum işte..."