Keşkeli Anlar

Dudaklarında; Keşkelerin, Yağmur damlaları gibi döküldüğü Anlar vardır ya hani... Yeni bir yıkılış sonrası, Yeni bir kahroluş sonrası... Zaman zaman Dersin ya hani... Bilmeseydim, Görmeseydim, Tanımasaydım, Anlamasaydım hiç.. Zaman zaman, Dağ olmuş öfkelerin, Nefretlerin, Esiri olup ta; Tekmelersin masaları, Yumruklarsın ya duvarları. Ezildiğini sanıp ta, Seni boğan kötülüklerin Defalarca vurursun ya Parmaklarının sızısını, Yüreğinin yangısından Fark edemezsin ya hani. Senden habersiz, Dudaklarından dökülen, Anlamsız sözler olur ya hani. Oysa... Değişen bir şey yoktur çevrende, Pişmanlıkların gölgesinde. Bu, bir buluttur ağlayan Bu, bir çemberdir daralan Bu, bir gecedir gitgide kararan Zannetme ki; Yüzmem bir daha artık Keşkelerle dolu denizlerde. Yaşadığın, Yaşayacağın, Ne ilk dir, ne de son bir hikaye. Zannetme ki; Vefa vardır yüreklerde, Özündendir gülümseme gözlerde Bu bir oyundur, hayat sahnesinin Başrol oyuncusu; Üzülür hep filmlerde. Hayli fazladır sayısı, Kötü karakter rollerin. Yüreğinin kıyılarını, Hep azgın dalgalar tokatlayacaktır Sen; için kan ağlarken gülümsedikçe, Sen; vefasızlığın varlığını kabullenmedikçe, Keşkeler yakanı hiç bırakmayacaktır.