Yorgun Düş

Giyinmez ellerinde Yorgun bıraktığın düş Granitlerden geçer ta kıyamete kadar İyileşmez derinlerde bıraktığın bu yara Geçer dokularından mevsimlerin Çağların Gül yüzünde göğerir gök mavisi Akşamlar Kapına düşer Bitkin Kahrettiğin sevdalı Bir kopuş yaşanacak saçlarından Asılmış Bir sonbahar olacak doğuşunun mevsimi Dişinle tırnağınla kazacaksın mermere Gözlerinin rengini Denizin harflerini Unutulsun atılsın kanattığın kalp olsun Kırılsın kanatları karanfilli şarkının Sesin su gibi aksın içerimi ısıtsın Ellerin usul usul bir türküye dokunsun Taksın o zalim cellat Boynuma ateş halka Düşsün bedenim yere kavrularak kavuşsun Soğumaz yıllar geçse kana kattığın ateş Yırtılsın bakışının unuttuğu perdeler Ki zindanı ayırır kölesinden efendi Çınarın kanı deli Ayrılığın sızısı Ki sanırdım sen gittin uçsuz bucaksız Yalnız Meğer sen götürmüşsün yeri göğü yanında Ah bir bilsen ne yaman Gök olmadan yaşamak Ve bir bilsen Ne demek ay'sız güneş'siz Kalmak Değilsin kahrolası şimdi geçer acısı Bir paslı bıçak gibi ette duran bakışsın Ve sıcacık bir kurşun Ve kanayan bir ömür Ve sihirli bir tohum biçildikçe döllenen Ve oturan yüreğe çimlenen hücrelerde Ah patlayan tomurcuk Kök salan derinlerde Acır, kanar ve yanar O vefasız hüznünle Giyinmez ellerinde Yorgun bıraktığın düş Granitlerden geçer ta kıyamete kadar İyileşmez derinlerde bıraktığın bu yara Geçer dokularından mevsimlerin Çağların