Quando ela passa

F Fernando Pessoa Fernando Pessoa
0 Altın Yaprak
Quando eu me sento à janela P'los vidros qu'a neve embaça Vejo a doce imagem d'elia Quando passa... passa.... passa... N'esta escuridão tristonha Duma travessa sombria Quando aparece risonha Brilha mais qu'a luz do dia. Quando está noite ceifada E contemplo imagem sua Que rompe a treva fechada Como um reflexo da lua, Penso ver o seu semblante Com funda melancolia Qu'o lábio embriagante Não conheceu a alegria E vejo curvado à dor Todo o seu primeiro encanto Comunica-mo o palor As faces, aos olhos pranto. Todos os dias passava Por aquela estreita rua E o palor que m'aterrava Cada vez mais s'acentua Um dia já não passou O outro também já não A sua ausência cavou Ferida no meu coração Na manhã do outro dia Com o olhar amortecido Fúnebre cortejo via E o coração dolorido Lançou-me em pesar profundo Lançou-me a mágoa seu véu: Menos um ser n'este mundo E mais um anjo no céu. Depois o carro funério Esse carro d'amargura Entrou lá no cemitério Eis ali a sepultura: Epitáfio. Cristãos! Aqui jaz no pó da sepultura Uma jovem filha da melancolia O seu viver foi repleto d'amargura Seu rir foi pranto, dor sua alegria. Quando eu me sento à janela P'los vidros qu'a neve embaça Julgo ver imagem dela Que já não passa... não passa.

Kamu malı: şairin ölümünün üzerinden 70 yıldan fazla geçti.

Metnin kaynağı: Kamu malı arşiv

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.