Dön Gel

Bırakıp giderken, taşların üzerinde izi kladı dalgaların Ya senin klabinde, kaldı mı gözlerimin izi karanlıklara bırakıp gittiğinde beni Șimdi boşluğunda savrulan elerim üşüyor ve gözlerim ararken seni yokluğunun uçurumlarına düşüyor. Haykırıyorum, kelimeler düğümleniyor boğazıma haykırıyorum, kelimeler asılı kalıyor havaya Sevginle sulanan yüreğim kurudu İçimde ki son umut çiçeğide soldu pusuda bekliyor nemrut hasretin mevsimler yok artık her gün tipi-boran her gün kış`ı yaşar oldu yüreğim İcimde birşeyler kopuyor, Volta atıyor yüreğimde müebbet mahkumu özlemlerin uzaklığım, bir kurşun atımlık yol Dön, dön gel artık senden öteye sevda senden öteye hayat yok.