غزل شمارهٔ ۱۰۸

جمال یار که پیوسته بی قرار خود است چه در قفا و چه در جلوه در قرار خود است همیشه واله نقش و نگار خویشتن است مدام شیفته زلف تابدار خود است هم اوست آینه هم شاهد است و هم مشهود به زیر زلف و خط و خال پرده دار خود است هم اوست عاشق و معشوق و طالب و مطلوب به راه خویش نشسته در انتظار خود است برای خود بود و عندلیب گلشن خود هوای کس نکند سبزه و بهار خود است به کام کس نشود هرگز آن که خود کام است به حال غیر نپردازد آن که یار خود است بگوی فیض سخن ها که کس نمی فهمد به قدر دانش خود هر کسی به کار خود است مدام خون جگر می خورد ز پهلوی خود چو لاله این دل سرگشته داغدار خود است