غزل شمارهٔ ۱۲۴

چنین رخسار زیبایی که دیده است چنین قد دل آرایی که دیده است چنین زلف دلاویز و کمندی فتاده بر سراپایی که دیده است کمانی را که تیرانداز باشد نگاه چشم شهلایی که دیده است چنین چشمی که خلقی بیخود و مست فکنده هر یکی جایی که دیده است بدشنامی برد چندین دل از کار چنین لعل شکر خایی که دیده است لبش مرجان دهان پر در و گوهر بغایت تنگ دریایی که دیده است قیامت میشود چون میخرامد چنین رفتار و بالایی که دیده است دو عالم میشود روشن ز رویش چنین خورشید سیمایی که دیده است بغیر از فیض در پروانه دل چنین آشوب و غوغایی که دیده است