غزل شمارهٔ ۱۸۴

بر سر راهش فتاده غرق اشکم دید و رفت زیر لب بر گریه خونین من خندید و رفت از دو عالم بود در دستم همین دین و دلی یک نظر در دیده کرد آن هر دو را دزدید و رفت گرچه دل از پا درآمد در ره عشقش ولی اندرین ره می توان در خاک و خون غلطید و رفت بر سر بالینم آمد گفتمش یک دم بایست تا که جان بر پایت افشانم ز من نشنید و رفت جان به لب آمد ز یاد آن لبم لیکن گرفت از خیالش بوسه دل جان نو بخشید و رفت این جهان جای اقامت نیست جای عبرتست زینتش را دل نباید بست باید دید و رفت فیض آمد تا ز وصل دوست یابد کام جان یک نظر نادیده رویش جان و دل بخشید و رفت