غزل شمارهٔ ۲۲۵

ز قرب دوست چگویم که مو نمی گنجد ز بعد خود که درو گفت وگو نمی گنجد چه جای نکته باریک و حرف پنهانست میان عاشق و معشوق مو نمی گنجد بیان چه سان بتوان از جمال او حرفی چه در بیان و زبان وصف او نمی گنجد زبان بکام خموشی کشیم و دم نزنیم چه جای نطق تصور درو نمی گنجد ز بس نشست ببالای یکدگر سودا بیقعه سر من های و هو نمی گنجد سبو ز دست بنه ساقیا و خم بر گیر که قدر جرعه ما در سبو نمی گنجد سبو چه باشد و یا خم گلوی ماست فراخ بیار بحر مگو در گلو نمی گنجد چو در خیال در آیی همین تو باشی تو که در مقام فنا ما و او نمی گنجد چو فیض در تو فنا شد دگر چه میخواهد چو جای وصل نماند آرزو نمی گنجد