غزل شمارهٔ ۲۳۶

سرم ز مستی عشق تو های و هو دارد دل از خیال تو با خویش گفت وگو دارد شراب از آن ید بیضا حلال و شیرینست طهور باد که طعم سقا همو دارد چه سان طرب بکند دل که ساقیش لب تست چرا طلب نکند جان چو جان گلو دارد ز پای تا سر عشاق شد گلو همگی از آنکه ساقی جان بانگ اشربوا دارد پیاله چون طلبم چونکه ساقی مستان خمی بدست و بدست دگر سبو دارد بیار هر چه دهی میخورم ز دولت تو فرا خور می عشقت دلم گلو دارد چه لطفهاست که آن یار می کند با ما تبارک الله هی هی چه خلق و خو دارد چه رفعتست و جمال و کمال وجود و کرم که آسمان و زمین گفت وگوی او دارد نظر بلاله ستان کن بداغ ها بنگر گذر فکن به گلستان ببین چه بو دارد بهر طرف نگری صنعه اللهی بینی بجان خویش نگر بین چه جست وجو دارد ازوست باده پرست آنکه را بود جانی ز چشم ساغر پر می ز سر کدو دارد جواب آن غزل مولویست فیض که گفت میان باغ گل سرخ های و هو دارد