غزل شمارهٔ ۲۶۳

آمد شبی خیالش در صدر سینه جا کرد در مسجد خرابی بتخانه ای بنا کرد از دل ببرد صبر و از جان گرفت آرام از سر ربود هوش و در سینه کارها کرد حرفی ز عشقم آموخت ز آن آتشی بر افروخت کز پای تا سرم سوخت بس شور و فتنها کرد هم زهد کرد غارت هم رندی و بصارت با دین و دل چها کرد با خشک و تر چها کرد گفتی ترحمی کن بر جان ناتوانم گفتا که عشق هرگز بخشید یارها کرد من شیر مست عشق در بیشه فتاده کی تر ز خشک یا تریا هر زبر جدا کرد با آن عصای موسیم آن دم که اژدها شد فرعون و قصر او را یک لحظه ز ابتدا کرد طوفان نوح دیدی چون شست نقش کفار زان آب عشق بگذشت اغیار را فنا کرد فیض ار تو مرد عشقی از دل بر آرهویی هویی که چون بر آری جانرا توان فدا کرد