غزل شمارهٔ ۲۹۶
ف فیض کاشانی
0
Altın Yaprak
خوشا آن دل که مأوای تو باشد
بلند آن سر که در پای تو باشد
فروناید به ملک هر دو عالم
هر آن سر را که سودای تو باشد
سرا پای دلم شیدای آن است
که شیدای سرا پای تو باشد
غبار دل به آب دیده شویم
کنم پاکیزه تا جای تو باشد
خوش آن شوریده شیدای بی دل
که مدهوش تماشای تو باشد
دلم با غیر تو کی گیرد آرام
مگر مستی که شیدای تو باشد
نمی خواهد دلم گل گشت صحرا
مگر گل گشت که شیدای تو باشد
خوشی در عالم امکان ندیدم
مگر در قاف عنقای تو باشد
ز هجرانت به جان آمد دل فیض
وصالش ده اگر رای تو باشد
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş