غزل شمارهٔ ۳۶۳

این فقیهان که بظاهر همه اخوان همند گر به باطن نگری دشمن ایمان همند جگر خویش و دل هم ز حسد می خایند پوستین بره پوشیده و گرگان همند تا که باشند در اقلیم ریاست کامل در شکست هم و جوینده نقصان همند واعظان گرچه بلیغند و سخندان لیکن گفتن و کردن این قوم کجا آن همند آه ازین صومعه داران تهی از اخلاص کز حسد رهزن اخلاص مریدان همند ساده لوحان که ندارند زادراک نصیب رسته اند از همه آفات و محبان همند زاهد و عارف و عابد همه بر درگه حق خواجه شأنان هم و بنده و سلطان همند خوب رویان جهان مظهر لطفند ولی مست چشمان هم و خسته مژگان همند دردمندان مجازی که جگر سوخته اند چون نشستند بهم شمع شبستان همند گاه سازند بهم گاه ز هم می سوزند همد مانند گهی گاه رقیبان همند اهل صورت که ندارند ز معنی خبری همه در رشک زر و سیم فراوان همند خویش با خویش چرا شور کند در تلخی پنج روزی که برین مایده مهمان همند مجلسی را که نه از بهر خدا آرایند تا نشستند بهم رهزن ایمان همند اهل بزمی که در آن حضرت دانایی نیست بملاهی و مناهی همه شیطان همند فیض خاموش ازین حرف سخن کوته کن از گروهی که در ایمان همه اخوان همند