غزل شمارهٔ ۴۱۱

در سر چو خیال تو درآید درهای فرح به رخ گشاید هرگاه به یاد خاطر آیی فردوس برین به خاطر آید نام تو چو بر زبان رانم هر موی زبان شود سراید جان را بخشد حیات تازه پیکی که ز جانب تو آید چشم از خط نامه نور گیرد جان فیض ز معنیش رباید تا دیده به خون دل نشویی حاشا که دوست رخ نماید چشم نگریسته در اغیار آن حسن و جمال را نشاید تا دل نکنی ز غیر خالی در وی دلدار در نیاید حق در دل آن کند تجلی کاین آینه از سوی زداید چشمی که گذر کند ز صورت معنیش جمال می نماید چشم سر و سر گشوده دارم تا او ز کدام در در آید چون فیض دل شکسته دارد او را رسد ار غمی سراید