غزل شمارهٔ ۴۵

هان رستخیز جان رسید شد در بدن زلزال ها افکند تن اثقال ها بگشود جان را بال ها افکند هر حامل چنین از هول زلزال زمین گشتند مست اینچنین انداختند احمال ها بی هوش شد هر مرضعه از شدت این واقعه دست از رضاعت بازداشت بی خود شد از اهوال ها انسان چو دید این حال ها گفت از تعجب مالها گفتند از ارض بدن بیرون فتاد اثقال ها گفت این زمین اخبارها وحی آمدش در کارها از ربک اوحی لها کرد او عیان احوال ها در امتزاج جسم و جان کردند حکمت ها نهان کشتند در تن تخم جان تا بر دهد اعمال ها تن را حیات از جان بود جان زنده از جانان بود جان او بدن عریان شود تا گستراند بال ها ابدان ز جان عمران شود وز رفتنش ویران شود جان از بدن عریان شود تا گستراند بال ها زآمدشد این جسم و جان نگسست یکدم کاروان افتاد شوری در جهان زین حل و زین ترحال ها پر شد دل فیض از انین زان می کند چندان چنین تا از دلش چون از زمین بیرون فتد اثقال ها