غزل شمارهٔ ۶۶۷

کو عشق کو سودای عشق تا در جهان غوغا نهم کو مستیی تا غلغلی در گنبد مینا نهم کو سوزشی تا شورشی اندر ملایک افکنم فرپاد لا علم لنا در عالم بالا نهم ساقی بده تا تر کنم از می دماغ پخته مشتی از این خامان خشک در بوته سودا نهم سر مست از مقراض لا سازم دو عالم از فنا و آنگاه نقد هر دو کون در مخزن الا نهم آتش زنم در انس و جان شور افکنم در کن فکان بیرون روم از آسمان بر سقف عالم پا نهم زین تنگنا بیرون روم تا عالم بیچون روم از لیت قومی یعلمون در ملک جان غوغا نهم یا رب ز فیضت وامگیر یکدم شراب عشق خود تا هستی موهوم را در ماء من افنا نهم